Onderzoek Communicatie Waterbodemprojecten
De vis en de kikker
“Wat zie je bleek,” merkte de kikker op. “Ik voel me lang niet goed,” antwoordde de vis, “Als ik op de bodem gelegen heb dan voel ik mijn schubben jeuken en de wormen smaken ook niet meer zoals vroeger. Ik denk dat het aan de bodem ligt.”
“Dan heb ik goed nieuws voor je,” zei de kikker, “Ze zijn boven een project begonnen om de bodem weer schoon te maken. Je zult er wel gauw iets over horen, want ze gebruiken vier nieuwe principes voor communicatie.” “Daar kikker ik van op,” zei de vis, “blijf je misschien een hapje worm eten?” Maar de kikker had liever een waterspinnetje en ging snel verder.
Een maand later ging de kikker opnieuw bij de karper langs. Die zag eruit alsof hij net had overgegeven. “Het je al iets gehoord van het schoonmaakproject?” vroeg de kikker.
“Mwwwahh, nee,” mompelde de vis, “en ik voel me misselijk.”
“Dat is vreemd,” zei de kikker, “één van de communicatieprincipes is vroeg communiceren.” “Nou, als dit vroeg commmuniceren is, dan weet ik het niet,” zei de vis, “Misschien moet ik gaan verhuizen.” “Wacht nog even,” zei de kikker, “het komt vast nog wel goed.”
Aan het begin van de zomer nam de kikker een fris bad in de sloot. De karper was er nog steeds, maar hij zag er ziek uit. “Er zal nu toch wel wat gaan gebeuren?” vroeg de kikker, “Als ze jouw verhaal gehoord hebben dan zullen ze wel haast maken daarboven.”
“Hoezo mijn verhaal gehoord,” antwoordde de vis schamper, “Niemand heeft naar mijn verhaal geluisterd.” “Dat is vreemd,” zei de kikker, “want luisteren is één van de commmunicatieprincipes.” “Nou, als dit luisteren is, dan weet ik het niet.” zei de vis vermoeid. “Het komt nog wel goed,” zei de kikker en hij zwom snel verder, want de vis was geen vrolijk gezelschap en dat paste niet bij zo’n mooie zomerdag.
Op een warme herfstmiddag besloot de kikker weer eens bij de vis te gaan kijken. Die zag er niet goed uit. Zijn kieuwen waren bleek en hij had allemaal rode vlekken en zweren op zijn schubben. Hij lag op de bodem en scheen niet veel zin in zwemmen te hebben. “Er zit zeker niet veel vooruitgang in?” vroeg de kikker naar de bekende weg. “Nee,” zei de vis, “ik ben een paar maanden geleden door een hengelaar opgevist. Die vertelde me dat ze een manier zoeken om de vuile bodem te verwerken. Daarna gooide hij me terug, want erg smakelijk zie ik er niet meer uit. En sindsdien heb ik niets meer gehoord.” “Dat is vreemd,” zei de kikker, “want continue communiceren is één van de communicatieprincipes.” “Nou, als dit continue communiceren is, dan weet ik het niet,” antwoordde de vis met zwakke stem. “Het wordt me te veel, zelfs voor verhuizen voel ik me te moe.”
De kikker was nu toch wat ongerust over zijn vriend en daarom ging hij een week later al kijken hoe het met hem ging. Eerst kon hij de vis niet vinden, maar na enig zoeken zag hij de kop van zijn vriend. De vis was de bodem ingedrukt door een mandfles waarin een dikke projectnota was gepropt. “Dat is vreemd,” mompelde de kikker wat verslagen, “zorgvuldig communiceren was toch ook één van de communicatieprincipes?” “Nou,” stamelde de vis nauwelijks hoorbaar, “als dit zorgvuldig communiceren is....” En daarna blies de karper zijn laatste adem uit.
De vissterfte zorgde boven voor de nodige opschudding. De minister moest enkele verdrietige vragen beantwoorden. De projectleider kreeg een standje van de minister. En de vis kreeg een mooie begrafenis, in een schone bodem. De nazorg was dus goed geregeld. Het was alleen jammer dat de vis daar niets meer van merkte.
© Otto Cox 2002
Meer weten over het onderzoek communicatie waterbodemprojecten?
